که بر خاص و بر عام فرمانرواست

خرد را تن آدمی لشکر است

همه شهوت و آرزو چاکرست…

منابع:
فروزانفر، بدیعالزمان، سخن و سخنوران، ص ۲۵/ اسلامیندوشن، محمدعلی، از رودکی تا بهار، جلد اول، ص ۶۰/ صفا، ذبیحالله، گنج سخن، جلد اول، ص ۲۴/ صبا، محمدمظفرحسین، تذکرهی روز روشن، ص۲۲/ صفا، ذبیحالله، تاریخادبیات در ایران، جلد اول، ص ۴۰۳/ مدرس، میرزا محمدعلی، ریحانهالادب، جلد هفتم، ص ۱۵۴/ ایمان، رحمعلیخان، تذکرهی منتخباللطایف، ص۱۸/
http://www.persian-man.ir/senior/poets

ابوطاهر خاتونی

ولادتش باید اواسط قرن پنجم باشد به عقیدهی بعضی اهل ساوه بودهاست. علت شهرت خاتونی او آن است که متصدی امور مستوفی گوهر خاتون زن محمد بن ملکشاه (۴۹۸ تا ۵۱۲) بودهاست. گویا لقب وی موفقالدّوله بودهاست که وی به ابوطاهر معروف بودهاست و نام اصلی وی مشخص نیست. عماد کاتب او را الاستاد والموفّق، بنداری او را موفّقالدّوله و مولف مجمعالفصحا او را کمالالدّین میخواند.
آثار او: ۱- مناقبالشعرا (دولتشاه و حاجیخلیفه از آن نام بردهاند). ۲- تاریخ آلسلجوق (دولتشاه از آن نقل کردهاست و امروزه موجود نیست). ۳- کتاب تبزیر الوزبر الزیر الخنزیر (موضوع آن مثالب و مساوی نصیرالملک «محمّد بن موید الملک عبیدالله» وزیر سلطان محمّد بودهاست). این کتاب را عماد کاتب به او نسبت میدهد. ۴- شکارنامهی ملکشاه (به خط ابوظاهر که ظاهراً خود او تالیف کردهاست، مولف راحهالصدور دیدهاست).
وفات او: وفات وی باید قبل از ۵۳۲ ه. ق باشد. چنان که از تذکرهی دولتشاه برمیآید، او تا زمان مسعود بن محمد بن ملکشاه (۵۲۹ تا ۵۴۷ ه. ق) زیستهاست.
منبع: فروزانفر، بدیعالزمان، سخن و سخنوران، ص ۵۱۵

این مطلب را هم بخوانید :  دسترسی به منابع مقالات :شناسایی عوامل انگیزشی و بررسی سطح رضایت گردشگران خارجی از سفر به ...

ابوطاهر طیّب بن محمّد خسروانی

یکی از شاعران برخاسته از خراسان است. زادگاهش را توس نوشتهاند. پیش از اواخر نیمهی اول قرن چهارم میزیسته و مرگ او در سال ۳۴۲ ه. ق بودهاست. اشعارش نشاندهندهی پیری اوست. شکستگی پیری و یاد جوانی او را غمگین و ناراحت میکند و میگوید: «جوانی به بیهودگی باد دادم/ دریغا جوانی، دریغا جوانی». در اشعار او معانی تصوف و وحدت وجود دیده میشود. فردوسی بیتی از او را در شعر خود تضمین کردهاست.
از اوست

عجب آید مرا زمردم پیر که همی ریش را خضاب کنند
به خضاب از اجل همینرهند خویشتن را همی عذاب کنند

منابع:
فروزانفر، بدیعالزمان، سخن و سخنوران، ص ۲۷/ اته، هرمان، تاریخادبیات در ایران، ص۲۷/ ادارهچیگیلانی، احمد، شاعران همعصر رودکی، ص ۱۱۲/ صفا، ذبیحالله، تاریخادبیات در ایران، جلد اول، ص۳۹۸

ابوطیّب سرخسی