• Coprolalia

 

  • Gilles de la Tourette

 

تیک های حسی و احساس اخطار دهنده یک ویژگی نیمه ارادی به برخی تیک ها می دهند به طوری که به نظر می رسد تیک ها برای رهایی از احساساتی آزار دهنده مانند خارش توسط خود افراد ایجاد می شوند. تیک های گذرا در میان کودکان خردسال بسیار شایع هستند ( ۳ تا ۲۴ درصد) که نشان می دهند فرایندهای تکاملی مغزی همراه با تیک های گذرا می تواند در سندرم تورت دخیل باشد. سن میانه بروز تیک در بیماران سندرم تورت ۵ تا ۷ سال است اما علایم می تواند حتی در سال اول زندگی ظاهر شوند و ۹۶ درصد بیماران قبل از رسیدن به ۱۱ سالگی دچار علایم بالینی شده اند. سیر تحولی بی قاعده، ویژگی این سندرم است، با دوره های تشدید در فواصل دوره های فروکش علایم. شدت تیک عموماً بین ۸ تا ۱۵ سالگی به اوج می رسد و نقش ویژه بلوغ جسمی یا هورمونی در کاهش تیک هنوز نامعلوم است(همان منبع).
در اکثریت موارد، علایم در جریان نوجوانی فروکش می کنند و تا دوره بزرگسالی کمتر جلب نظر خواهند کرد، اما اکثریت بالغین مبتلا، هنوز برخی تیک ها را نشان می دهند با اینکه خودشان نسبت به آنها آگاه نیستند و نوسان شدت در سراسر عمر وجه مشخصۀ سندرم تورت است. سندرم تورت خود فنوتیپ۱ های متنوعی دارد. بسیاری از مبتلایان هرگز به خاطر این اختلال مراجعه نمی کنند، به دلیل ماهیت متناوب علایمشان، نادیده گرفتن اختلال یا به خاطر اثر کمی که علایم در زندگی روزمره شان ایجاد می کند. آنهایی که برای درمان مراجعه می کنند معمولاً علایم شدیدتری دارند. افراد دچار تیک به تنهایی و بدون همایندی با سایر اختلالات، بخش ناچیزی از این بیماران را تشکیل می دهند. کودکان مبتلا اغلب به خاطر سایر اختلالات هم زمان نزد پزشک آورده می شوند (مانند اختلالات یادگیری یا مشکلات رفتاری مثل علائم وسواسی-جبری، پرفعالیتی، لج بازی، فوران خشم و اختلال سلوک). سندرم تورت تنها زمانی کشف می گردد که متخصص این علایم را به اختلالات هم ابتلایی سندرم تورت ربط بدهد(همان منبع).
۱- Phenotype
۴-۲ انواع اختلالات تیک
در پنجمین ویراست راهنمای تشخیصی و آمارای اختلالات روانی۱ انجمن روانپزشکی آمریکا (۲۰۱۳)، اختلالات تیک به چهار طبقه تشخیصی اختلال تورت، اختلال تیک حرکتی یا صوتی مداوم(مزمن)، اختلال تیک موقتی و اختلالات تیک مشخص دیگر۲ و نامشخص۳ تقسیم می شوند. تیک ها حرکات یا اصوات ناگهانی، سریع، عودکننده و ناموزون هستند و در طول زمان دچار تشدید و تخفیف می شوند و امکان دارد تغییر شکل دهند. تیک ها می توانند ساده مانند پلک زدن، صاف کردن گلو یا فین فین کردن و یا پیچیده مانند چرخاندن سر و بالاانداختن شانه یا مکرر گویی باشند.
۵-۲ ملاک های تشخیصی
ملاک های تشخیصی DSM-5 برای سندرم تورت و تیک حرکتی یا صوتی مداوم (مزمن):
در سندرم تورت هر دو تیک حرکتی و صوتی باید وجود داشته باشد در حالی که در اختلال تیک حرکتی یا صوتی مداوم فقط تیک های حرکتی یا فقط تیک های صوتی باید وجود داشته باشند. تیک ها باید از زمان اولین تیک حداقل ۱ سال از بروز آنها گذشته باشد و قبل از ۱۸ سالگی شروع شده و به سبب بیماری جسمانی یا در معرض مواد قرار گرفتن ایجاد نشده باشند.

 

برای دانلود متن کامل پایان نامه به سایت fotka.ir مراجعه نمایید.

 

 

 

    1. Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders .Fifth Edition(DSM-5)

 

    1. Other specified tic disorder

 

  1. unspecified tic disorder

 

جدول ۳-۲ ملاک های تشخیصی سندرم تورت و تیک حرکتی بر اساس DSM-5
سندرم تورت :
A ) تیک های حرکتی متعدد و یک یا چند تیک صوتی در طول بیماری همزمان وجود دارند اگرچه لزوما همزمان نیستند.
B ) از شروع اولین تیک حداقل ۱ سال گذشته باشد و تیک ها ممکن است از نظر فراوانی دچار افزایش یا کاهش شوند.
C ) شروع قبل از ۱۸ سالگی است .
D ) این اختلال ناشی از تاثیرات فیزیولوژیکی مواد (مثل کافئین) یا بیماری جسمانی دیگری (مثل بیماری هانتینگتون، التهاب مغز بعد از ویروس) نیست.
تیک حرکتی یا صوتی مداوم (مزمن):
A ) تیک های حرکتی یا صوتی در طول بیماری به شکل متعدد وجود دارند اما شامل هر دو نوع حرکتی و صوتی نمی شود.
B ) از شروع اولین تیک حداقل ۱ سال گذشته باشد و تیک ها ممکن است از نظر فراوانی دچار افزایش یا کاهش شوند.
C ) شروع قبل از ۱۸ سالگی است .
D ) این اختلال ناشی از تاثیرات فیزیولوژیکی مواد(مثل کافئین) یا بیماری جسمانی دیگری(مثل بیماری هانتینگتون، التهاب مغز بعد از ویروس) نیست.
E ) ملاک ها هرگز برای اختلال تورت مناسب نباشد.
مشخص کنید : فقط تیک حرکتی
فقط تیک صوتی
۶-۲ اختلال های همایند
شاید بزرگترین نگرانی برای افراد مبتلا به اختلالات تیک، تشخیص های روانپزشکی همراه است. تحقیقات نشان می دهد که تقریبا در ۹۵درصد از افراد با اختلالات تیک، معیار های تشخیصی برای سایر حالات روانپزشکی رایج مانند بیش فعالی-نقص توجه و وسواس اجباری نیز وجود دارد(کافی۱، بیدرمن۲ و گلر۳، ۲۰۰۰). تحقیقات دیگری حاکی از نرخ بالای وجود اختلالات اضطرابی۴ در افراد مبتلا به تیک ها هستند(کافی، بیدرمن و اسمولر۵، ۲۰۰۰). کودکان با اختلالات تیک همچنین در معرض خطر افزایش رفتارهای مخرب مانند اختلالات سلوک۶ و نافرمای مقابله ای۷ هستند(کادس جو۸ و گیلبرگ۹، ۲۰۰۰).
چند بیماری جسمانی و روانپزشکی به عنوان بیماری هایی که همزمان با اختلالات تیک روی می دهند توصیف شده اند. به طوری که وسواس فکری -عملی و اختلالات مربوط خیلی شایع هستند. نشانه های وسواس فکری -عملی که در اختلالات تیک مشاهده شده اند به وسیله نشانه های تقارن و نظم، تهاجمی تر و پاسخ ضعیف تر به دارو درمانی با داروهای بازدارنده باز جذب گزینشی سروتونین مشخص می شوند. کودکان مبتلا به ADHD ممکن است رفتار اخلالگر ناپختگی اجتماعی و مشکلات یادگیری نشان دهند که در پیشرفت تحصیلی و روابط میان فردی اختلال ایجاد می کند و به مشکلات بیشتر از آنچه توسط اختلال تیک ایجاد می شوند می انجامد. علاوه بر همایندی اختلالات بیش فعالی-نقص توجه و وسواسی-جبری کودکان و نوجوانان مبتلا به اختلالات تیک ممکن است به اختلالات یادگیری، افسردگی، اختلالات حرکتی و اختلالات روانی دیگر مانند دوقطبی یا مصرف مواد نیز مبتلا باشند(انجمن روانپزشکی امریکا، ۲۰۱۳).
 تصویر درباره جامعه شناسی و علوم اجتماعی

 

 

    1. Coffey 6- Conduct Disorder

 

    1. Biederman 7- Oppositional defiant disorder

 

    1. Geller 8- Kadesjo

 

    1. Anxiety disorders 9- Gillberg

 

  1. Smoller

 

۷-۲ سیر و پیش آگهی
شروع تیک ها معمولا بین ۴ تا ۶ سالگی است. بیشترین شدت بین ۱۰ تا ۱۲ سالگی روی می دهد. به طوری که در نوجوانی شدت آن کاهش می یابد. خیلی از بزرگسالانی که به اختلالات تیک مبتلا هستند، کاهش نشانه ها را تجربه می کنند. نشانه های تیک در تمام گروه های سنی و در طول عمر به صورت مشابه آشکار می شوند. تیک ها از نظر شدت افزایش و کاهش می یابند و با گذشت زمان در گروه های ماهیچه ای و اصواتی که تحت تاثیر قرار گرفته اند، دچار تغییر می شوند. کودکان با افزایش سن از ارتباط تیک های خود با عوامل هشدار دهنده که قبل از تیک واقع می شوند و کاهش تنشی که به دنبال بروز تیک اتفاق می افتد، آگاه می شوند. خیلی از افراد مبتلا به تیک خفیف تا متوسط، دچار ناراحتی یا اختلال در عملکرد نمی شوند و حتی ممکن است از تیک های خود آگاه نباشد. افرادی که شدت بالاتری از تیک ها را تجربه می کنند عموما اختلال بیشتری در زندگی روزمره دارند اما این افراد نیز ممکن است عملکرد خوبی داشته باشند . وجود بیماری همزمان مانند OCD و ADHD می تواند تاثیر بیشتری بر عملکرد داشته باشد. شیوع برآورد شده اختلال تورت از ۳ تا ۸ نفر در ۱۰۰۰ کودک دبستانی گسترش دارد. معمولا پسرها بیشتراز دخترها مبتلا می شوند، به طوری که این نسبت از ۱ به ۲ تا ۱به ۴ تفاوت دارد. به نظر نمی رسد که اختلالات تیک از نظر ویژگی های بالینی، روند یا سبب شناسی بسته به نژاد، قومیت و فرهنگ تفاوت داشته باشند. با این حال نژاد، قومیت و فرهنگ می توانند بر اینکه چگونه اختلالات تیک در خانواده و جامعه درک و مدیریت شوند تاثیر داشته باشند. همچنین بر الگوهای کمک خواهی و گزینه های درمانی تاثیر بگذارند(انجمن روانپزشکی امریکا، ۲۰۱۳).
عوامل خطر و پیش آگهی نیز به چند دسته تقسیم می شوند که عبارتند از :
خلق وخو : تیک ها با اضطراب، برانگیختگی و خستگی بدتر می شوند و هنگام فعالیت های آرام و متمرکز بهتر هستند. افراد هنگامی که مشغول انجام دادن تکالیف درسی یا کارهایی در خانه هستند در مقایسه با زمانی که در خانه بعد از مدرسه یا هنگام شب که استراحت می کنند تیک های کمتری دارند. رویدادهای استرس زا یا تحریک کننده (مثل امتحان دادن یا شرکت کردن در فعالیت های تحریک کننده) اغلب تیک ها را بدتر می کنند.
محیط: مشاهده کردن حرکت سر و دست یا صدا در فرد دیگر ممکن است باعث شود که فرد مبتلا به اختلال تیک حرکت یا صدای مشابهی را بروز دهد که دیگران اشتباها آن را هدفمند تصور کنند. وقتی فرد با صاحبان قدرت تعامل کند ( مثل معلم، سرپرستان یا پلیس) می تواند خیلی مشکل ساز باشد(همان منبع).
عوامل ژنتیکی و فیزیولوژیکی نیز بر ایجاد و شدت نشانه تیک تاثیر می گذارند. آلل های (ژن های ناهمسان مجاور) خطر مهم برای اختلال تورت و گونه های ژنتیکی نادر در خانواده های مبتلا به اختلالات تیک شناسایی شده اند. عوارض زایمان، سن بالای مادر، وزن کم هنگام تولد و سیگار کشیدن مادر هنگام بارداری با شدت بدتر تیک ارتباط دارند(همان منبع).
عکس مرتبط با سیگار
۸-۲ تشخیص افتراقی
اختلالات تیک نیازمند تشخیص افتراقی از سایر اختلالات مشابه هستند که در ادامه به مهمترین آنها اشاره می شود. فعالیت ها یا جنبش های حرکتی قالبی، که به صورت حرکات موزون، تکراری و قابل پیش بینی و غیر ارادی تعریف می شوند که هدفمند نیز به نظر می رسند، اما کارکرد یا هدف مشخصی ندارند و با حواسپرتی متوقف می شوند. مانند تکان دادن دست و چرخاندن تکراری، تکان دادن بازو و حرکات انگشت. این حرکات قالبی می توانند بر اساس سن قبلی شروع(کمتر از سه سالگی)، مدت طولانی(از چند ثانیه تا چند دقیقه)، شکل و مکان تکراری و پایدار، تشدید شدن هنگام انجام فعالیت ها، نبودن میل هشدار دهنده، و توقف با حواسپرتی (مانند نامیدن اسم یا لمس کردن) متمایز می شوند. اختلال دیگر داء الرقص نام دارد که شامل اعمالی سریع، تصادفی، مداوم، ناگهانی و نامنظم، غیر قابل پیش بینی و نیز غیر قالبی می شود. این اختلال معمولا تمام قسمت های بدن را مانند صورت، تنه، دست و پا را شامل شده و دو طرفه می باشد. زمان بروز و اشاعه آن متغیر است و زمانی که عمل ارادی انجام می شود، بدتر می شوند. اختلال تونوس عضلانی، انقباض عضلات مخالف و موافق بوده و به وضع اندامی یا حرکات تحریف شده قسمت هایی از بدن منجر می شود. این وضعیت اندامی که در آن عضلات حالت کشیدگی پیدا می کنند معمولا هنگام اقدام برای حرکت های ارادی بروز می کنند و در هنگان خواب ناپدید می شوند(انجمن روانپزشکی امریکا، ۲۰۱۳).
حرکت پریشی های تشنجی۱ ناشی از مواد به صورت اختلال تونوس عضلانی یا حرکات داءالرقص اتفاق می افتند که حرکات ارادی و یا فشار باعث بروز آنها شده و به ندرت از فعالیتی طبیعی ناشی می شود. گرفتگی عضلانی با حرکات یک جهتی و ناگهانی مشخص می شود که اکثر آنها ناموزون اند. گرفتگی عضلانی ممکن است با حرکت بدتر شود و در زمان خواب روی می دهد. گرفتگی عضلانی همچنین با سرعت، توقف ناپذیری و نبودن میل هشدار دهنده از تیک ها متمایز می شوند. اما گروه دیگری از اختلالات که رفتارهای وسواس فکری-عملی و اختلالات مربوط هستند، به سختی از تیک ها متمایز می شوند. علائمی که از رفتار وسواس فکری-عملی خبر می دهند عبارتند از داشتن پایه شناختی، مانند ترس از آلودگی، نیاز به انجام دادن عمل به شیوه ای خاص و به تعداد مشخص، تعادل و میزان برابری در دو طرف بدن یا تا زمانی که احساس کاملا درست رخ داده باشد.
مشکلات کنترل تکانه و سایر رفتارهای تکراری مانند موکنی۲، پوست کنی و ناخن جویدن۳، هدفمند تر و پیچیده تر از تیک ها به نظر می رسند(همان منبع).
۹-۲ رویکردها و مدل های تبیینی برای اختلالات تیک
۱-۹-۲ عوامل ژنتیک
مطالعات خانوادگی و ژنتیکی حاکی از این است که اختلالات تیک یک جز اصلی ژنتیکی دارند. همچنین تخمین زده شده است که بستگان یک فرد مبتلا به سندرم تورت در معرض خطر ۵ تا ۱۵ درصدی برای ابتلا به این اختلال و ۱۰ تا ۲۰ درصد در معرض خطر ابتلا به سایر اختلالات حرکات غیر ارادی اندام ها هستند. اما همچنان الگوی وراثتی این اختلال هنوز کاملا مشخص نیست و شناسایی ژن های درگیر در این اختلال پیچیده و دشوار است (لودولف، روسنر، مون چاو و مولر وال، ۲۰۱۲).

 

 

    1. Paroxysmal dyskinesias

 

    1. Trichotillomania

 

  1. Chewing-nails

 

مطالعه بر روی دوقلوها و فرزندخواندگی و مطالعات در تحلیل جداسازی، همگی حاکی از این است که عوامل ژنتیک در بروز این اختلال نقش دارند. مطالعات دوقلوها نشان داده که این اختلال در دوقلوهای یک تخمکی شایعتر از دوقلوهای دوتخمکی است. این واقعیت که ممکن است سندرم تورت و اختلال تیک حرکتی یا صوتی مزمن در یک خانواده مشاهده شوند این دیدگاه را تقویت می کند که اختلالات تیک بخشی از یک طیف با زمینه ژنتیکی هستند(سادوک و سادوک، ۲۰۰۷). الگوی ژنتیکی اساسا قائل به این است که بیماران مبتلا به سندرم تورت و تیک حرکتی یا صوتی مزمن آسیب پذیری ژنتیکی دارند و ظهور آن ظاهرا توسط یک ژن غالب در کروموزوم های غیر جنسی است، هرچند نقشه های ژنی اخیرا احتمال پیچیده تر و ناهمگن تر بودن آن را می دهند (کارنر، ۲۰۰۵؛ به نقل از قنبری هاشم آبادی و فرحبخش، ۱۳۸۹).
۲-۹-۲ عوامل عصبی-زیستی
شواهد غیرمستقیم و در عین حال قانع کننده دخالت دستگاه دوپامینی در بروز اختلالات تیک وجود دارد، مبتنی بر این واقعیت که عوامل دارویی آنتاگونیست۱ دوپامین مانند هالوپریدول تیک ها روا فرونشانده، و عواملی که فعالیت دوپامینرژیک مرکزی را افزایش می دهند مانند ریتالین۲ سبب تشدید تیک ها می شوند. ارتباط تیک ها با دستگاه دوپامینی رابطه ساده ای نیست و هنوز به طور کامل مشخص نشده است، زیرا در برخی موارد داروهای ضد روانپریشی نطیر هالوپریدول در کاهش تیک ها موثر نیستند و اثر داروهای محرک روی تیک ها متغیر گزارش شده است. در بعضی موارد سندرم تورت ضمن درمان با داروهای ضد روانپریشی بروز می کند. یک فرایند خود ایمنی که ثانویه به عفونت های استرپتوکوکی۳ است به عنوان مکانیسم احتمالی ایجاد کننده سندرم تورت مطرح شده است. چنین فرایندی ممکن است در کنار آسیب پذیری ژنتیکی در بروز این اختلال نقش داشته باشد(سادوک و سادوک، ۲۰۰۷).

 

 

    1. Antagonist

 

    1. Ritalin

 

  1. Streptococcus

 

همچنین شواهدی مبنی بر ناکارآمدی مدارهای قشری مغز که در عملکردهای حرکتی نقش دارند وجود دارد . مطالعاتی که با روش تصویربرداری با تشدید مغناطیسی۱ انجام شده، حاکی عدم تقارن طبیعی هسته های دمی۲ در افراد مبتلا به این اختلالات است(تانیا ،آدام ، اریک ، ساندرا و انجمن روانپزشکی کودک و نوجوان امریکا ، ۲۰۱۳).
۳-۹-۲ عوامل محیطی-اجتماعی
عوامل محیطی-اجتماعی نیز نقش بسزایی در ابتلا به اختلالات دارند مانند مصرف دخانیات و سطح بالای فشار روانی در دوران بارداری، نارس بودن و کم وزنی هنگام تولد، اختلالات روانپزشکی، عفونت های استرپتو کوکی و سایر استرس های روانشناختی (لودولف، روسنر، مون چاو و مولر وال، ۲۰۱۲).
در مورد دوقلوهای یکسان که دارای ژن یکسانی هستند، شیوه زندگی و تجربیات آنهاست که می تواند مشخص کند کدام یک از آنها مبتلا به تیک می شوند. در پژوهشی که دوقلوهایی را تحت مطالعه قرار داده بودند که حداقل یکی از آنها مبتلا به تورت بود، دریافتند که ژن، به تنهایی نمی تواند در به وجود آمدن سندرم تورت شدید نقش داشته باشد. یافته ها نشان می دهد برای به وجود آمدن سندرم تورت باید تعاملی میان نارسایی های سیستم عصبی مرکزی که عناصر ژنتیکی در آن قرار دارند و عوامل محیطی وجود داشته باشد. نوع تغذیه در کنار سایر عوامل محیطی نیز می تواند در بروز تیک ها موثر باشد(راجرز، ۲۰۰۸؛ به نقل از جمالفر، ۱۳۹۲).

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *